Gearchiveerd onder: Uncategorized
“Der Tod eines Menschen: das ist eine Katastrophe. Hunderttausend Tote: das ist eine Statistik”, schreef Kurt Tucholsky in 1932. Ik moet bekennen dat ik hem niet ken. Hoe dan ook, de man had gelijk.
Tijdens Dodenherdenking vind ik het altijd moeilijk om aan al die slachtoffers te denken. Hoe onschuldig ze ook mogen zijn. Zes miljoen is meer sterfte dan een mens bevatten kan. En dan te bedenken dat dat eigenlijk slechts een fractie is van de doden die het verdienen om herdacht te worden.
Daarom dacht ik vandaag aan één man. Begin deze week werd hij door het hoofd geschoten. Dertig soldaten enterden zijn woning en volbrachten de missie waar zij maanden op geoefend hadden.
Goed, de man mag geen schoon geweten hebben, maar alles heeft een reden. In plaats van de moeite te nemen om naar een duidelijk gefrustreerd mens te luisteren, is gekozen voor eenvoudiger oplossing: uitschakelen.
En laten we dat toch vooral niet mooier maken dan het is. Die simpele tactiek is slechts een hypocriete vorm van symptoombestrijding. Terreur is niet het product van de zieke geest van een willekeurige Arabier. Dat zou wel erg makkelijk zijn. Nee, terreur volgt uit onvrede. Vooral wanneer die onvrede niet gerespecteerd wordt.
Ik heb geen flauw idee wat er speelt in het Midden-Oosten, dat geef ik graag toe. Een ieder die beweert dat wel te weten, is ofwel een hypocriete leugenaar, of moet dringend een boek schrijven. Leg het ons uit. Breng die vervloekte War on Terror tot een eind.
Twee minuten lang vraag ik me af wie het volgende doelwit is. Of, beter gezegd: wie wordt het volgende slachtoffer en daarmee de personificatie van het onverzadigbare smachten naar geweld?
Wie wrok koestert jegens een moordenaar, moet niet vervolgens zelf gaan moorden. Dat rechtvaardig of ethisch verantwoord te noemen is niets meer dan een daad van infantiele onlogica.
Is het overigens niet merkwaardig, dat geweld opeens getolereerd wordt als je het oorlog noemt? Rechtvaardigheid is een kwestie van definiëren, zo blijkt.
Maar goed. Het is vast niet de bedoeling dat we daar te lang bij stil gaan staan. Bij voorkeur twee minuten. Anders hadden ze de dag er na ook niet tot feestdag uitgeroepen. Immers, er is bier, er is muziek en er mag geneukt worden. Wat zijn we allemaal gelukkig.
Geef een reactie tot nu toe
Plaats een reactie
