Gearchiveerd onder: Uncategorized
Wat is toch die bizarre fascinatie met de eerste keer? Je kunt het zo gek niet bedenken, of er is wel een eerste keer voor. De eerste keer is altijd spannend, altijd zenuwslopend, altijd tof en bovendien onvergetelijk. Met andere woorden: de eerste keer is compleet voorspelbaar. Dat wordt zo zoetjes aan een beetje saai.
Saai wordt het al helemaal wanneer het tijd is voor de tweede keer. Of de derde. Dan is de lol er snel vanaf. Hoe bijzonder die eerste keer ook is, uiteindelijk gaat het allemaal vervelen. Op den duur willen we toch wel weer iets nieuws.
Zo werd de allereerste elektronische typemachine met beeldscherm binnen een paar jaar alweer ouderwets verklaard, is elke onbekende stad binnen een paar dagen volledig te verkennen en staat zelfs de leukste anekdote bij herhaling garant voor akelige beleefdheidslachjes.
Nee, geef mij liever niet de eerste keer of die daarna. Er is namelijk maar één keer die alle andere keren in alles overtreft.
Je ziet hem van mijlenver aankomen. Je telt de dagen ervoor af. Voor de enkeling die er niet op gerekend had is het de ultieme verrassing. Of vergissing, dat kan ook. Ik heb het over de laatste keer.
Na de laatste keer is er geen plek meer voor die ene andere keer die hem kapotrelativeert, in context zet of afmat en afvlakt. De laatste keer is per definitie uniek. Voor de laatste keer hoef je je niet te verontschuldigen of te schamen. Het is goed zo, zand erover. Het was immers de laatste keer.
De laatste keer maakt dat je bloed kookt terwijl je tranen laat wanneer je buldert van het lachen. Of dat nu op het moment zelf is of pas in de trein huiswaarts. Je haat hem, je veracht hem, maar je slikt het en je hebt er vrede mee. Zei je altijd dat je voor de eerste keer je stinkende best deed, voor de laatste doe je dat pas echt.
De laatste keer is in alles de overtreffende trap. De laatste keer is niet voor herhaling vatbaar. De laatste keer is onvermijdelijk. De laatste keer laat zich niet uitdagen voor een potje schaak. De laatste keer zal niet op televisie worden uitgezonden.
In die zin is ook de laatste keer voorspelbaar. Het verschil met de eerste keer is echter dat de laatste keer dat niet achter het meubilair verbergt. De laatste keer kent zichzelf en zijn slachtoffers. De laatste keer marcheert fier en met rechte rug door de straten van de ervaring en laat daarbij geen huis gespaard. Het is liefde op het laatste gezicht.
3 reacties tot nu toe
Plaats een reactie
Dit is toch zo bizar.
Reactie door N. Peeters september 14, 2011 @ 12:40Ik hou van beeldspraak en spreekwoorden! Ik vind dit moooooi ook! Vooral de zin dat de laatste keer niet voor herhaling vatbaar is, Daarnaast ben ik ook fan van het accent leggen op on-alledaagse verschijnselen of de keerzijde. De Anti-populariteit. Zoals je nu van de fascinatie voor de “eerste keer” een triade opsteek over de laatste keer en hoeveel beter deze eigenlijk is. Ik wil wel eraan toevoegen dat ik toch een zekere charme zie in de “eerste keer” Aangezien het altijd iets nieuws betreft en je gaandeweg tijdens die keer dingen leert en/of ziet die je nog nooit gezien/geleerd/beleeft hebt.
Reactie door D Kuijt november 20, 2011 @ 17:54Kortom. netjes ouwe.
Haha, wat een prachtig commentaar. Bedankt, man. Je hebt trouwens ook wel gelijk. Ik deed nu wel erg gemeen naar die eerste keer
Reactie door Bert november 21, 2011 @ 21:13